Een Klare Lijn – Anneke Lauwaert

Met de tentoonstelling ‘Een Klare Lijn’ brengt Anneke Lauwaert een hommage aan haar vader Dirk Lauwaert, die naast een bevlogen docent, één van de grootste schrijvers over cultuur in Vlaanderen was. Hij overleed op negenenzestig jarige leeftijd in 2013, en blijft verbonden met LUCA School of Arts in Brussel via de aanwezigheid van zijn boekencollectie rond film, fotografie, beeldende kunst, mode, architectuur, stedenbouw, semiotiek en filosofie. Een derde van de boekencollectie is reeds ontsloten via de bibliotheekcatalogus en op afspraak in te kijken; een groot deel van het literaire archief van Dirk Lauwaert bevindt zich dan weer in het Letterenhuis.
Met deze hommage wordt evenwel niet alleen waardering geuit voor zijn unieke gedachtesprong, zijn visie op kunst en cultuur en hun plek en functie in onze wereld, maar ook een verbinding gemaakt met zijn vaderschap. Anneke Lauwaert maakt in deze tentoonstelling een koppeling met zijn mens-zijn, met zijn familiale verhoudingen, als man, als vader, grootvader of vriend, maar ook met haar gemis.
‘Een Klare Lijn’ biedt een samenvattend overzicht van de hommage-tentoonstellingen die ze tussen 2011 en 2016 op verschillende plaatsen en tijdstippen heeft gemaakt: ‘Denkende Vormen’, ‘Hommage’ en ‘Wight’.
_
7b.jpg

© Anneke Lauwaert

 

Openingstoespraak van Christine Gruwez bij de tentoonstelling

 

Enkele beschouwingen bij deze tentoonstelling met werk van Anneke Lauwaert als ‘Hommage’ aan haar vader Dirk Lauwaert (1944-2013), jarenlang docent aan de Luca School of Arts te Brussel.

 

De tentoonstelling is samengesteld uit werk dat reeds werd tentoongesteld, met uitzondering van de sculptuur ‘Le Tombeau’ in de vitrinekast. Het gaat dus om een bewuste keuze. Wat deze werken met elkaar verbindt – naast het element van het eerbetoon –  is ‘de klare lijn’, een uitdrukking die terug te vinden is in het artikel ‘Le Tombeauvan Dirk Lauwaert, waarin hij het heeft over de jeugdige overmoed waarmee men het eigen leven als een ‘klare lijn, zonder volume’ voor zich uit projecteert. Deze ‘klare lijn’ kan men terug vinden in de manier waarop de verschillende werken in hun opstelling met elkaar in dialoog treden.

 

Eerst en vooral is er het werk van de kunstenaar. Anneke Lauwaert geeft blijk van een hoogst persoonlijke en eigenzinnige verhouding tot het materiaal waarmee ze werkt. Rubber, hout, stof, papier, metaal, brons en andere. Het gaat haar om een onderzoek naar de grondstof van de materie als de mogelijkheid die door een specifiek materiaal geboden wordt om er vormen in te doen ontstaan. Terzelfder tijd tast ze ook de grenzen af van het materiaal. In dit spanningsveld tussen potentie, mogelijkheid en begrenzing beweegt zich haar werk, ongeacht de vormentaal die het tevoorschijn brengt. Want iedere vorm is de taal waarin de grondstof spreekt, is diens grondtoon. Zonder materiaal, geen vorm!

 

Het leven als een klare lijn wordt pas manifest vanaf het ogenblik dat het voltooid  is. Het begint met het universele herkenbare beeld van een kind op de arm van de moeder, het kind wordt opgepakt. En wat opgepakt is geworden bij het begin, wordt op het einde weer neergelegd. Daar begint het wegvallen, het gemis, een gemis dat wordt uitgedrukt door de ontbrekende stukjes in de ‘poncho’ die in ‘Wight’ gedragen werd. Waarbij het juist de ontbrekende stukjes zijn die één voor één de motieven zichtbaar maken.
Deze klare lijn van begin tot voleinding, met ‘Sorrow’ er tussen in, kan men ook lezen als een drieluik. Het klassieke concept van het drieluik is de betrokkenheid van de zijpanelen tot het centrale middenpaneel. Maar wat is hier het middenpaneel? En welk gesprek ontstaat er wanneer afwisselend een van de drie gekozen thema’s (Denkende vormen, Hommage, Wight) tot middenpaneel wordt uitgeroepen? Een parcours waartoe iedere bezoeker met aandrang uitgenodigd wordt.

 

De ontroerende hommage van een dochter aan haar vader ligt uiteindelijk in de soevereiniteit waarmee Anneke Lauwaert haar onderzoek verder zet, een soevereiniteit waarin ze tot geen enkele concessie bereid is, een soevereiniteit die ook een kenmerk is geweest van het denken en schrijven van Dirk Lauwaert.

 

Christine Gruwez

. . . . .

Praktische info

01.06 – 30.06.2018

Uitzonderlijk open (finissage) op 1 juli van 14.00 tot 17.00

vernissage / opening 31 mei 17.00 – 21.00

woensdag tot zaterdag / Wednesday – Saturday 14.00 – 17.00

 

 

 

 

 

Advertenties